D S V... "POEMS"

(13) Είναι χειρότερος εχθρός ο Φόβος από την Άγνοια? (6 Φεβρουαρίου 2009)




Πως νιώθει άραγε ένας εγκλωβισμένος σε ένα δωμάτιο που καίγεται?

Τι σκέφτεται την ώρα που ακούει τον ήχο της φλόγας να αφανίζει τα πάντα?

Πόσο πολύ μισεί τη ζέστη, που μέχρι τώρα την αποζητούσε στο καταχείμωνο?



Πόσο πιθανή είναι η επιλογή της ακινησίας, της προσμονής, της παράδοσης?

Πόσο δελεαστικό φαίνεται τώρα το πήδημα από το μοναδικό ανοικτό παράθυρο?

Πόσο ασήμαντο φαντάζει το κάταγμα ακόμα και το θρυμμάτισμα των οστών?



Ακούει τις φωνές του βαθιά χαραγμένου υποσυνείδητου που λένε «θα ξαναχτυπήσεις»

….να βγαίνουνε με κραυγές γνώριμες, κομπιασμένες, γεμάτες αγωνία

Θυμάται αστραπιαία τον πόνο και τα παλιά του τραύματα και στιγμιαία δειλιάζει



Σκέφτεται πως το κάταγμα εδώ και καιρό έχει θρέψει και τόσα χρόνια…..

….μόνο οι απότομες αλλαγές του καιρού θυμίζουν την ύπαρξή του



Τώρα όμως γνωρίζει ότι για να σωθεί πρέπει την στιγμή που θα επιχειρήσει το άλμα,

……. να μην το αγνοήσει, αλλά πολύ περισσότερο να μην το φοβηθεί!!!!





.

(12) Είναι ο Έρωτας Φοβικό Σύνδρομο; (2 Σεπτεμβρίου 2008)

Η σκέψη κολλάει στο χαρτί κι όλο απομακρύνεται

Το μελάνι στεγνώνει από την ακινησία και το χαμένο χτύπο των πλήκτρων

Απλανές το βλέμμα στη μαύρη γραμμή που αναβοσβήνει βασανιστικά

Θυμίζοντας το χρόνο που κυλάει και φεύγει σαν το κρυστάλλινο νερό μιας πηγής

που σκορπίζεται χωρίς να καταλαγιάζει τη δίψα σου



Η χαρά και η αγαλλίαση της απελευθέρωσης των λέξεων γίνονται φόβος

Φόβος μεταμόρφωσης ενός λεκτικού παραληρήματος, σε έργο τρόμου

Φόβος μετάλλαξης δακρύων συγκίνησης, σε δάκρυα πανικού

Φόβος μετατροπής ρίγους έντονης ευχαρίστησης, σε ανατριχίλα και σύγκρυο



Απαίσιο αρχέγονο συναίσθημα που στερεί την απόλαυση της παρθένας αίσθησης

Κατακυρίευση της ψυχής από παραπλανητικά μηνύματα φανταστικών γεγονότων

Αλλοίωση απολαυστικών παλμικών δονήσεων σε σφοδρές αναταράξεις

Καταβαράθρωση του Έρωτα από απόλυτο συναίσθημα ζωής

………………… σε αναίτιο παραλήρημα και φοβικό σύνδρομο

(10) Τόσος καιρός μετά (5 Αυγούστου 2008)





Μετά από τόσο καιρό, στον απόηχο μιας προτροπής

Δάχτυλα τρεμάμενα ψάχνουν τα κατάλληλα πλήκτρα

Κουρασμένα μάτια τρεμοπαίζουνε στο λευκό της οθόνης

Χαμένος ύπνος στην αναζήτηση των σκέψεων





Έντονοι παλμοί στον φόβο μιας ατελέσφορης προσπάθειας

Σκέψεις αμπαρωμένες στις βαθιές σπηλιές της λήθης

Μπερδεμένα μονοπάτια του μυαλού στην προσπάθεια ανασκάλευσης ιδεών

Εικόνες αχνές ξεχασμένες στο χρονοντούλαπο της παρηγοριάς





Αναβίωση μιας ξεθωριασμένης εποχής από τα συρτάρια του πάθους ;

Έντονο θέλγητρο η λαχτάρα της ελπίδας για δημιουργία ;

Μόνο η μοίρα γνωρίζει……




Το παρόν χαμογελά με ένα ελαφρύ και γλυκό μειδίαμα

Αγναντεύει τον ορίζοντα, που καιρό τώρα είχε σταματήσει το κάλεσμα

Το γλυκό τραγούδι των σειρήνων αποκοιμίζει σαν μωρά, τα περασμένα

Και εγώ με αλλεπάλληλους σαν ριπή παλμούς……..

………….ανασαίνω αθόρυβα για να μην τα ξυπνήσω.


Επιτέλους………………





.

(9) Εφιαλτικές μέρες (Φεβρουάριος 2006)





Εφιαλτικές οι μέρες μιας ζωής με καθοδηγούμενα όνειρα

Από χέρια μίζερα, αδιάφορα και φοβισμένα

Τυραννία η παραχώρηση μιας στάλας πνοής

Παρατείνοντας το μαρτύριο μιας μαρτυρικής επιβίωσης



Καταραμένη η στιγμή που η ανάγκη σε φέρνει στην ανάγκη άλλων

Που μία αδύναμη μοίρα σε αναγκάζει να ακολουθείς την μοίρα άλλων

Που το τιμόνι της ζωής σου αναγκάζεσαι να το αφήσεις σε άλλα χέρια

Σε χέρια που απλώς σε γλιτώνουν από τη θανάσιμη σύγκρουση



Έντονος ο θυμός στην εικόνα της παράφορης αδιαφορίας

Στην εικόνα της πλήρους ακινησίας, της νοχελικότητας

Που κάποιοι τη θεωρούν δώρο ζωής, σωτηρία

Αφού χωρίς αυτή δεν θα μπορούσες να …… επιβιώνεις



Τυραννικό μονοπάτι η μοναδική επιλογή της σιωπής

Φαρμακερό βέλος στις χορδές η έλλειψη φωνής

Αβυσσαλέο το μαρτύριο προσμονής ανταπόκρισης

Από εθελότυφλα μάτια και βαρήκοα ώτα.


.

(8) ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ….. (Ιούνιος 1998)




Είδα όλους τους δρόμους της γης ζωγραφισμένους στα μάτια σου

Ένιωσα όλη την καλοσύνη του κόσμου στο χαμόγελό σου

Αφέθηκα στην απεραντοσύνη της ψυχής σου

Και χάθηκα στην παραζάλη των συναισθημάτων σου



Ποιος φόβος θα με σταματήσει;

ποια ανασφάλεια θα μπορέσει να με συγκρατήσει;

Έρμαιο το σώμα στη δύνη της ψυχής και στον γλυκό πόνο της καρδιάς

Ευχή και ελπίδα η πραγμάτωση των αισθημάτων μου

Αυτών που βλέπω, όταν αργά κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι



Ρίγη πόνου και ανησυχίας η πιθανότητα λάθους

Τεντωμένο σκοινί η λανθασμένη μου κρίση

Όχι πιο πολύ για μένα

Αλλά για όλους τους άλλους που βρίσκονται δίπλα σου…



.

(7) Έβρος 93 (Ιούλιος 1993)





Σαπίλα κοινωνία, αντίθετη πορεία

από τα’ όνειρό σου

Αμέτρητα αστέρια, μαύρα μεσημέρια

χάνεται το φως σου.



Όρια δεμένα, χρόνια τσακισμένα

λες «πως θα περάσουν»;

Μάτια μου κλαμένα, εδώ τα φιλιά σου

δεν μπορούν να φτάσουν



Μίλια μακριά σου, και τ’ αναφιλητά σου

χτύποι της καρδιάς μου

Πόσο μου έλειψες, να μπορούσες να ‘ρθεις

στη βουβή σκοπιά μου



Βλέπω μακριά, αλλά δεν μπορώ

να σε αντικρίσω

Κάποιο πρωινό, με πολιτικά

θα σε συναντήσω



.

(6) Μοναχικός Στρατιώτης (Ιούνιος 1993)




Μόνος στη σκοπιά, βιαστική ματιά

και στίχους γράφω

θέλω να σε δω, αίσθημα παλιό

είχα πει πως θα ‘ρθω

χρόνος πέρασε και ‘μεινε σ’ αυτόν

μια θολή πικρία

και μαζί μ’ αυτήν μια ανάμνηση

και μια απορία


Μήνες προσπαθώ αλλά δεν μπορώ

να σε καταλάβω

τεράστιο «γιατί» δεν μου είχες πει

για το φέρσιμό σου

έφυγες νωρίς, χωρίς να μου πεις

ούτε ένα «γεια σου»

τώρα και να θες, και να προσπαθείς

είμαι μακριά σου


.

.


(5) Κι ας με φωνάζουνε αυτοί αλήτη... (Απρίλιος 1992)



Στον κόσμο τον δικό τους όσο ζούσα

Με λέγανε καλό παιδί και ήσυχο

Μα ούτε στα όνειρα μου δεν μπορούσα

γι αγάπη να σκεφτώ, ήταν αφύσικο



Κι’ όσο περνούσε ο χρόνος προσπαθούσα

Να βρω κάποια δρομάκια που ‘ναι απάτητα

Μα πιο πολύ απ’ όλα λαχταρούσα

Να βγω απ’ το δρόμο αυτό που βγάζει στ’ άδυτα



Γι’ αυτό και εγώ μονάχος μου γυρνούσα

Σε τόπους μακρινούς μιας άλλης σφαίρας

Που ήταν ουτοπικοί και όλοι φάνταζαν

Σαν κάποιο δημιούργημα της όγδοης ημέρας



Και τώρα πια σαν ξένο με κοιτάνε

Σαν κάποιο άγνωστο χωρίς ταυτότητα

Δεν θέλουν πλέον πια να μου μιλάνε

Για άγριο με περνούν χωρίς οντότητα



Οι πράξεις μου δεν είναι η αιτία

Το ξέρω από πριν κι’ απ’ τα’ άλλα τα παιδιά

Ο λόγος που σαν βάρβαρο με βλέπουν

Είναι κάμποσοι πόντοι πιο μακριά μαλλιά



Κι ας με φωνάζουνε αυτοί αλήτη

Στοιχείο αναρχικό χωρίς ιδανικά

Εγώ θα συνεχίζω να βαδίζω

Για ένα μακρινό γι’ αυτούς ορίζοντα



.

.


(4) Το Δίλημμα... (Δεκέμβριος 1991)



Όταν στα δυο χωρίζεται η μορφή σου

Το δίλημμα είναι για σένα τρομερό

Σε άλλη γλώσσα σου μιλάει η λογική σου

Και σε μια άλλη το υποσυνείδητο



Φωτιές ανάβουνε οι σπίθες της καρδιάς σου

Καθώς στο νου σου σειρήνες τραγουδούν

Μα όταν ξεγλιστράς από τα όνειρά σου

Σε άλλη νότα τα πουλιά σου κελαηδούν



Τρόπο ανώδυνο ψάχνεις το πλήγμα για να κλείσεις

Τις νύχτες με κλειστά τα βλέφαρα να βρεις

Σκοινί αιωρούμενο οι παλιές σου αναμνήσεις

Που όταν σπάσει μες’ την άβυσσο του πόνου θα χαθείς.



.

.


(3) Οι μέρες έρχονται... (Νοέμβριος 1991)



Οι μέρες έρχονται και εγώ μέσα στο σκοτάδι μου

Σε κάποιο δύσβατο δρομάκι που βαδίζω προσπαθώ

Με λίγο φως που έχει μείνει απ’ το φεγγάρι μου

Απ’ τ’ αδιέξοδο του πόνου μου να βγω να λυτρωθώ



Όσο περνούν οι μέρες κάτι μέσα μου φουντώνει

Κάποιο προαίσθημα για κάτι μακρινό

Που τόσους μήνες με τις σκέψεις μου σκοτώνει

Αυτό που μέχρι τώρα με κρατούσε ζωντανό



Κάτι μου λέει πως αυτό που με ταράζει

Που τόσες νύχτες με κρατάει ξάγρυπνο

Θα μείνει μέσα και με πόνο θα φωνάζει

Χωρίς καμιά ελπίδα για να γίνει αληθινό



Και εγώ θα συνεχίζω να βαδίζω στη σιωπή μου

Μεσ’ τ’ αμυδρό πια της ελπίδας μου το φως

Κάποια θολή εικόνα απ’ τα παλιά θα ‘ναι η πνοή μου

Και κάποια λόγια της καρδιάς μου ο παλμός.



.

.


(2) Δεν είναι όλα έτσι όπως τα θέλουμε... (Ιούλιος 1991)




Καθώς τα μάτια κλείνεις βλέπεις τους άλλους όμοιούς σου

Βλέπεις να βαίνουνε στον δρόμο το δικό σου

Κι’ όταν χωρίς ελπίδα σαν ταφόπετρες τ’ ανοίγεις

Τότε θαρρείς πως χάθηκε ολότελα το φως σου



Όταν μονάχος στο σκοτάδι σου βαδίζεις

Κάποια θολή σκιά πλανιέται στη ματιά σου

Κι όταν με κάποια ελπίδα το κεφάλι σου γυρίζεις

Όλα γκρεμίζονται γιατί είναι όμοια σου



Κι όταν τσιμπάς το χέρι σου και νιώθεις πως πονάς

Άξαφνα γίνεται υγρό το μάγουλό σου

Γιατί ενώ νόμιζες πως απ’ όνειρο γυρνάς

Βλέπεις πως βρίσκεσαι στον κόσμο το δικό σου



Θα ‘θελες όλοι τους το χέρι να σου απλώνουνε

Να σε περιπλανούν μέσα στα όνειρά τους

Να σου προσφέρουνε αγάπη στην αγάπη σου

Και το κλειδί μιας απ’ τις πόρτες της καρδιάς τους



Όμως δεν είναι όλα έτσι όπως τα θέλουμε

Πρέπει να μάθουμε να ζούμε στη σιωπή μας

Μόνο βουβά, με μάτια ανοιχτά να ονειρευόμαστε

Μια τσακισμένη ελπίδα πνοή μες’ τη ζωή μας



.

.


(1) Είναι Στιγμές... (Ιούνιος 1991)




Είναι στιγμές που δεν ξέρω τι φταίει

προσπαθώ στην απόγνωση να βρω το γιατί

είναι φορές που η μοίρα μου κλαίει

σαν κάποιο από άλλους αδικημένο παιδί



Είναι στιγμές που δεν ξέρω γιατί

όλοι μαζί μ’ απαρνιούνται και φεύγουν

όραμα βλέπω πως ανοίγει η γη

και μέσα στ’ άδυτα με παρασέρνουν


Είναι στιγμές που η σκέψη μου χάνεται

σε κάποιο πέλαγος ερημικό

είναι στιγμές που κάτι μέσα μου πάλλεται

κάποια αιτία προσπαθώντας να βρω


Σίγουρα είναι κάτι που καιρό τώρα ξέρω

που κάνει τις νύχτες το κρεβάτι να καίει

κάτι κρυφό που με κάνει και κλαίω

και την καρδιά μου σε φουρτούνα να πλέει


Μύριες φορές να ξεχάσω προσπάθησα

λέγοντας πως με τίποτα δεν θα λυγίσω

μα όταν τον εαυτό μου λίγο ελεύθερο άφησα

αυτό το κάτι, δια μαγείας με γύρισε πίσω


Με στίχους βρεγμένους (του Χάρη) τη νύχτα πλανεύομαι

Καθώς ακούω τα πουλιά μου μαζί μου να κλαίνε

Πως αυτό που με κάνει τις νύχτες να φλέγομαι

Είναι κάτι ηλιαχτίδες που τώρα με καίνε


Δεν ξέρω αν η μοίρα μ΄ οδηγεί σε σκιά

ή σ’ ένα απέραντο σαν μια όαση ξέφωτο

δεν ξέρω καν αν παίζω με παιδιά

παιχνίδια επικίνδυνα που με κάνουνε εύφλεκτo



.